things

- verdens verste menneske tekrardan izlenilecek,

- oslo üçlemesi maratonlanacak,

- haftasonları erken kalkılıp, kedilerle oyun oynanılacak ve soya sütlü kahve içilecek,

- hayvan hakları aktivizmi yapılacak,

- çok güzel şarkılar keşfedilecek,

- barlarda yeni kokteyller denenecek,

- her hafta güzel bir yemek yapılacak,

- langırtta iyi olunacak,

- 31 ağustos oslo'da yaşanacak,

- istifa edilebilir neden olmasın çünkü,

- o güzel filmler birer birer izlenecek,

- güneşlenilecek,

- yazın her günü sulu sulu şeftali yenilecek,

- eve aperol alınacak,

- limoncello yapılacak,

- belki amerika'ya gidilir,

- sevgiliyle tatil yapılacak,

- araba alınacak,

- uzun yolculuklara çıkılacak,

- aynı kişiye tekrar tekrar aşık olunacak,

- arkadaşlarla partilenecek,

- neredesin firuze bitirilecek,

- aile evinden çıkılacak,

- tek başına bellapais'de bir öğlen (belki de çok öğlen) geçirilecek,

- doyasıya öpüşülecek,

- keyif için kitap okunulacak,

- dergi! gazete!

- güneşli, taşlı bir kolye ve küpe alınacak.

kelimeler

geceleri uyu(ya)madan önce kafamın içinde nasıl bu kadar konuşuyor, sonra buraya gelip bir kelime yazmaktan aciz şekilde ekrana bön bön bakıyorum bilmiyorum.

bu sene pek çok bilmediğim şey var.

depresyonum ve anksiyetem bir seviye atladı. yatağımda ağlayarak girdiğim yıldan kalan tek beklentim, bu şekilde bitmemesi. zira, gerçekten nasıl başlarsa öyle bitermiş olayına inanacak gibiyim. gün içerisinde patlayacakmışçasına gelen ağlama isteği, asla terk etmeyen öfke hissi yüzünden hem terapiye, hem de doktorla görüşmeye başladım mart ayında. doktor hemen az bir miktar antidepresan verdi, düzenli olarak da terapi seanslarına gidildi. korkularımı, utançlarımı, ayrılıklarımı, her şeyimi ortaya döktüm. terapistim, bir noktada, sürekli görmek istediğim biri haline geldi. yaşadığım her hissin validasyon görmesini bekledim. o hayal kırıklıklarım normaldi, bazı şeyleri istemem normaldi, her şeye suçluluk hissedemezdim, herkesin öleceğini kabullenmeliydim.. derken kedim öldü.

sanırım, şuan hayatımın en kötü günü kedimin cansız bedenini bulduğum gün diyebilirim. neredeyse çeyrek asırlık ömrümde, ilk defa bir olayı sindiremeyip defalarca kustum, bağıra çağıra ağladım ve çoğu zaman da gözlerim dolu gezmeye başladım. sırf hayatımda o vardı diye, kedili ne varsa eve, üstüme başıma almaya çalışırdım.. şuan onlar ne anlamsız geliyor anlatmam mümkün değil. yüzünü avuçlayamıyorum, tüylerini tarayamıyorum, beraber uyuyamıyoruz, sabahları benle kapının önünde durmuyor, miyavlamıyor.. ev sessiz, mırmır yok. evin neşesi diye deyip durdum, neşem yok artık. yeni yılda canımın içi yok. iki ayı geçti ama sanki dün oldu bunlar, bakın yine başıma ağrılar girdi. kafamda sürekli senaryo dövüştürüyorum. kafamı hala kurcalayan bu dertler yanında, mırmır yaşıyor olsaydı nasıl hissederdim. mırmır yaşasaydı ben bu dertleri hahaaay! diye göğüslerdim. böyle şeyler.

bunu da anlatıp yine kendime de hatırlattığıma göre devam edeyim. terapiye gitmedim. tam bir randevu almıştım, gidecektim derken işle ilgili çok olay araya girdi. öylece kaldı. muhtemelen bir süre daha gidecek cesareti kendimde bulamam.

aşık olmak üzerine çok düşündüm. ama konuşmayacağım sanırım. ben üstüne düştükçe olmuyor, ben bırakınca da olmuyor, galiba genel olarak olmuyor. aşkı ve birileriyle sürekli paylaşmaya duyacağım isteği yine ilerleyen zamanlarda, rastgele bir ana atayacağım. 

joachim trier için istanbul'a gidip geldim. son filmi kıbrıs'ta gösterime girmeyince, kendimi tutamadım ve ani bir karar aldım. ilk anında film izleyip rahatlayacağımı düşünürken bu sürede, yalnız yemek yemek, yalnız gezinmek, ve diğer yalnız yapılan çokça şeyden sonra gidiverdim. film boyu üç kez boğazıma bir yumru oturdu, anders danielsen lie yine beni ağlatmak için monolog ile karşıma çıktı. bir insana olmasa da, yine bir filme, aşık oldum. bir oslo, 31 august değildi ama ben gibiydi. zaten poly, daphni şarkısı ile başlamıştı. daha ne olsun. bu tatilde müco'yu da gördüm. beraber bira içtiğimiz, (hayatımda ilk kez) metal dinlemeye gittiğim çok çok güzel bir zamandı. zaten bana filmin posterini de bir duvardan söküp verdi :').

ara ara içime kaçıp gitme isteği doğuyor ama gidemedim henüz. belki ara ara olmasından, belki de daha reel sebeplerden. tamam, muhtemelen daha reel sebeplerden. yine de, bazen bilet bakıyorum, oda, ev bakıyorum. geçmiş senelerde bayıla bayıla yaptığım daydreaming'i yapıyorum. kayıp gitmece.

arayış.

kızarmış suşinin tadı

 kendimi sürekli öfkeli hissettim bu hafta. herkese, her şeye karşı, artan bir şekilde. bunu her yazmak istediğimde unuttum, yazacak kelimeleri bulamadım ve bulduğumda da paylaşmak istemedim. zihnimin içinde döndürdüm. en mükemmel, en düzgün cümlelerimi yine kendi zihnime bıraktım. kendimi zehirledim, kendimi iyileştirdim.

hiçbir şey hissedememeyi, hissedince kötü hissetmeyi belli başlı birkaç aktiviteyle atlatabildiğimi düşündüm. içmek, yüzmek, yemek yapmak. içmek mümkün olduğunca, yüzmek hava güzel oldukça ve yemek yapmak yataktan kalkabildikçe. 

son haftalarda çok alkol tüketmeye başladım. geçtiğimiz çarşamba ise benim için öyle olmasa da, moralimin başkaları tarafından bozulmasıyla zirveyi buldu. kasılan çenemi, konuşmaya ve iletişim kurmaya olan isteksizliğimi bir tek alkollü ortamlarda insanlarlayken çözebiliyorken arkadaşım dediğim birinden işittiğim laflar çok ağır geldi.

yeniden paylaşmaktan soğudum. evimi, 60lardan dizi izlemeyi, örtümün altına girip uyumayı istedim. belki ben anlaşamıyorum, belki de olmuyor diye düşündüm. her zamanki gibi kaçmayı, istifa etmeyi düşündüm. böyle ortamları istemediğim için dedim kendime.

giderek haz vermeye başlayan şeyler

 yalnızlık.

hayatımda ilk kez tek başıma sinemaya gittim geçen gün. filme son on dakika kala, "acaba undine'yi de gösteriyorlar mıdır?" düşüncesine yenik düşerek... biletimi aldım hemen. salonda tek ben vardım. petzold'un son hikayesiyle, karşımda paula ve franz ile kaldım. transit filmi ile tanışmıştım bu üç isimle. yalın filmler, büyülü, kimine uzak bana ise yakın.

ağırlaşan anksiyetem filmin ilk yarısında kapkaranlık salonda tek olmayı kaldıramaz gibi oldu. zaten sinema da kocaman ve karmaşık bir yerdi. kafamın içerisinde kaçış senaryoları oluşturdum. başıma gelebilecek x olayı için alabileceğim on aksiyon ne olabilirdi, bunları düşündüm ara ara. 

film araya girdi. çantamı aldım ve kaçtım. zaten film 2020'dendi, bende indirilmiş halde duruyordu. sadece elim hiç izlemeye varmamıştı o güne dek. 

salondan çıktım ve korkularımın biraz yersiz olabileceğini hissettim. evet, salon büyüktü, benim için labirent gibiydi ama insanlar da vardı. onlar da filmden filme gidiyor, sohbet ediyor ve benimle aynı yerdelerdi. 

salonun dışında, aydınlıkta, aranın bitmesini bekledim. bugün ben yenilmeyecektim. film devam etti, ben yayıla yayıla izledim. belki de hikayeden çok etkilendim, gözlerim doldu. gururla terk ettim sinemayı. 23 yaşındaydım ve ilk kez tek başıma film izlemiştim sinemada.

sonra her şeyi tek yapmak istediğimi düşündüm.

ertesi gün meydanda yürüdüm. vegan çikolata aldığım yerdeki kadın kıyafetime iltifat etti, annemin doksanlarda giydiklerinden olduğunu söyledim. loud places dinledim. soya sütlü, buzlu latte içtim. eve döndüm.

yeni bir suç belgeseline başladım.

haneke, buluşmalar, üç beş yıldız

 birkaç haftadır kendimi bıçaklamak istiyorum. sanırım yazıya sert bir giriş oldu. giderek ağırlaştığını hissettiğim anksiyetem ve depresyonum artık bana çaresizliği hat safhada yaşatıyor, en yıldığım anlarda bir bıçağım olsa elimde ve onu hemen göğsüme saplasam diye düşünüyorum. 

aralarda arkadaşlarımla yüzmeye ve içmeye gidiyorum. sanırım alkol miktarında bazen istismar yoluna kadar gidiyorum. yeterince içersem ve yeterince yüzersem kendimden çıkabileceğim. kendimi terk edeceğim. ilk defa akşam yüzmesi yaptım geçtiğimiz haftalarda. çok farklı bir deneyimdi. suyun üstündeydim. kendimde değildim.

dün akşam özgür'ü gördüm. benim yetersizliklerimin en büyük dışavurumu o. sevilmeyişlerimin, olduramayışlarımın muhtemelen en acılısı. depresyonumun sebebi değil ama belki de bir parçası. üzüldüğüm bir çok şey söylendi yine. bir ara yıldızlar gördü, üç beş tane. daha da baksa, daha da saysa sayacaktı. kıbrıs'ta olsaydı sayamayacaktı bile.

bazı şeyler bitiyor.

max richter'den cypher dinliyorum şuan. dün ilacımı yeniledim. kıbrıs'a dönmek, doktora görünmek, daha çok ilaç almak istiyorum. kendimi bırakacağım.

özgür terapiste niye hiç ondan veya kendimi bıçaklamak isteyişlerimden bahsetmediğimi sordu, bunların bahsetmem gereken şeyler olduğunu söyledi. bilmiyorum, gerçekten ama gerçekten paylaşmak istemedim. iğrenç hissettiriyor bu iki konu bana. paylaşmayacağım belki hiçbir zaman. günlük anksiyetelerimi ve yorgunluklarımı anlatacağım.

andré aciman'ın bul beni'sini aldım dün. adınla çağır beni'yi okurken sonlarda çokça ağlamış, bazı yerlerin altını çizmiştim. bu kafadayken niye böyle bir kitap aldım bilmiyorum. okumaya da çekiniyorum ama bakalım. çıktık bir yola. son zamanlarda dramın her türlüsünden kaçtım. beni ağlatacak bir dizi, bir film, bir kitap, belki de bir şarkı... hiçbirine yanaşmadım. şimdi hepsine saldıracağım.

bir de, belki o cesareti bulup sonunda izlemek istediğim tüm filmlere yetişeceğim. belli olmaz.

kahveme eklemek için hindistancevizi sütü aldım. su gibi bir şey çıktı. hiç de güzel olmadı. hayal kırıklığı. bir standart.

şimdi la dolce vita finale dinliyorum. belki italya'ya gidebilirsem orada da aklıma gelir. ve belki dans etmek isterim. belli mi olur. uzun zaman sonra kendimi anlattım burada. belki paylaşırım da. neden olmasın. neden olmasın. çünkü bazı şeyler, neden olmasın? su üzerinde kalmalıyım.

yapmam gerektiğini düşündüğüm şeyler

 gün içerisinde kafamın içerisinde deli deli bir sürü düşünce dolanıyor ve bunların bir önemi olduğuna inanıyorum. bu düşünceler bir şekilde bir yere aktarılmalı, belki de birilerine ulaşmalı.

sanırım çoğu sorunumu çözmek için hayatımla ne yapmak istediğime karar vermem gerekiyor. sürekli biten romantik ilişkiler, bir öncekinin aynısı olan günler derken durup ya ben ne yapacaktım aslında diye kendimi bir belirsizlikte buluyorum.

nereye gitmek istiyorsun, ne olmak istiyorsun, evinin duvarları hangi renk olsun (sarı)

ve ben dans ettim

dans etmeyi sevdiğimi kabullenmem belki de 23 yılımı aldı. mutfakta yemek yaparken, içerken, gezerken, aşıkken.. ben hep dans ediyormuşum oysa!

eski sevgilim benle ilgili en sevdiği detayın her şeye aşık olmam olduğunu söylemişti bir keresinde. her şeye aşkla bakıyormuşum, her şeyden büyüleniyormuşum. ayrılmamızın sebeplerinden birisi de bunu yitirmemdi sanırım, artık aşkımı da içimde yaşıyordum ki ben coşkulu biriydim, parmak uçlarımdan taşardı bu tür olaylar.

toparlanmaya çalışıyorum birkaç aydır. üst üste gelen kötü haberler, ayrılıklar, yitirmeler.. her şey kabuslarım için birer materyal haline geldi. evvelki gece kendimi saatlerce ağlarken gördüm rüyamda, neye ağladığımı hatırlamadan. belki de bazı anların gerçekleşmemesine üzülmüştüm. neyse. terler içinde kalktım, yorgun kalktım. sanki gerçekten ağlamıştım. aynı gecenin başka bir rüyasında da bu hayatta en sevdiğim kişiyi bana ağız dolusunca nefret haykırırken gördüm. ağlamadım. üzgünüm ve özlüyorum sadece. artık içimden bu konuya ağlamak gelmiyor. 

numarasını silmiştim. bir kağıda karaladım, eğer gerçekten ihtiyacım olursa ulaşabilecektim. ihtiyacım oldu. ona ihtiyacım vardı. artık gittiğini, buralarda olmadığını ve de olmayacağını söyledi bana. tüm hüznümü anlattım ve ben de gittim. niye uykumda bana gelmiyor? niye uykumda olsun beni bulmuyor? giderken de söylemiştim, arıyor arıyor ve bulamıyorum. yoksun.

birlikte dinlediğimiz şarkılara dans ediyorum şimdi.

bu da böyledir.

sığamamak

bu akşam duşta dans ettim. biraz tehlikeliydi, kırmızı ojeli ayak parmaklarıma her baktığımda önceden kayıp gittiğim anları, geçtiğimiz senelerde de çatlatmış olduğum serçe parmağımı düşündüm ama daha çok tame impala'nın let it happen şarkısını düşündüm. doğru mu anlamışım? ne fark eder?

boyum uzun değil ama tavana değebiliyorum duş alırken. avuç içlerimi tavana bastırmak istiyorum, ben buraya sığmıyorum. yani, ruhen sığmıyorum.

where is my mind dinledim bugün eren yollayınca. klibini daha önce izlemişim gibi geldi, bu anı daha önce yaşamışım gibi geldi, belki de yaşamıştım, belki de sadece matrix'imde bir glitch yaşanmıştı. hakkaten aklım nerde? fark eder mi? etmeli mi?

yaşamayı istemekte çok zorlanıyorum, çoğu zaman hiçbir şeyle hiçbir bağ hissedemiyorum ama bazen kollarıma sarılı, parmaklarımın ucundan güç alan dallar çıkıyor ve hepsi her yere tutunuyorlar. bazen çok kötüyüm bazen aynen böyleyim ve geriye kalan çok az bir sürede de bundan dolayı yorgunum. bir buçuk seneden sonra psikiyatrist randevusu aldım. her şeyi anlatacak kadar hatırlayacak mıyım? 

unutmak istedim unuttum, belki,,,

az önce iyiydim ama şuan yine düştüm. olur mu öyle? olabilir

ama konuşmak hep zor

uyumadan önce kendime konuşuyorum uzun uzun. buraya yazdığımı, bu boşluğu saatlerce bir hırsla doldurduğumu düşünüyorum. merhaba merhaba merhaba. benim anlatacaklarım var diyorum.

uykuya dalıyorum. kalkınca buraya yazamıyorum. 

varlığımı sürekli kaygının ellerine bırakıp gidiyorum. arkasından ağlıyorum her şeyin. kurtulmak istediğimi söylüyorum. inanmıyorum bir şeylerin -şimdilik- iyi gelebileceğine. iç sesimi dinlemeye çok çaba harcadım. kendime özgün bir insan olmak istedim. en sonunda ne istediğimi anlayamaz oldum. garibime gidiyor. hiçbir şey bilmemek. istekten yoksun olmak. bir şeyi istemenin ucundan bile olsa panik yaratması, krizleşmesi, uzun uykuyla sönmesi. anlamıyorum. elimden bir şey gelmiyor. birilerine bunu anlattığımda elimden tutmalarını, bana sarılmalarını ve sihirli değnekleriyle her şeyi düzeltmelerini bekliyorum. o da olmuyor. 

başka şeyleri deneyelim. 

mezun oldum. mağusa'dan girne'ye, aile evine taşındım yine. dört senedir burada bana ait çok az eşya vardı, nasıl bir salaklıksa, tüm hayatımı mağusa'ya taşımışım. en gereksiz şeylere kadar. duvardan posterleri, fotoğrafları alıp kaldırmak zor olmuştu ilk. o odayı benim için bir dünya yapmışlardı. bu gece sonunda iki poster, bir fotoğraf, bir de "tofu guys don't eat meat" kağıdını astım yatağımın üstüne. suspiria ve persona koydum. bi de mırmır fotosu. yakıştı. dünyam. 

evde değişik yemekler yapmayı özlemişim. mağusa'da en sevdiğim şey mantar ve pilav pişirmekti. mantarları türlü türlü soslara bulayıp kızartmak, patlayıncaya kadar yemek. sonra kaynar bir çay ile akıtmak. oh zehracım. dört buçuk senedir veganım, halen daha babam arada dalga geçiyor. annem ise bazı şeyleri "et" alternatifi olarak kafasında belirlemeye devam ediyor.

çok daha az müzik dinlediğimi fark ettim. dört kişi yaşadığımız şu alanda sürekli iletişim halinde olunca kulaklık takmak aklıma pek gelmiyor. şimdi canım çekti, çantamdan kulaklığımı aldım. moderat dinliyorum. geçen gün sevgilim önerdi diye türk bi komedyenin podcast'ini dinledim. sanırım şu veganlara sallayan çocuktu. tam hatırlayamadım. ben alınmamıştım dediklerine galiba o kadar. podcast dinlemekten aşşırı da aşşırı hoşlaşmadığımı fark ettim. odaklanamıyorum o kadar. 

bahçe işinden parmaklarım aşındı biraz. yarın ağır işlerin -umuyorum- son günü. sonrası sulama işleri, sebze meyve toplama ile geçecek belki. bahçeden türlü türlü şeyler çıkıyor, annem hepsinin turşusunu kuruyor. bereket. ot sökerken arada kendiliğinden biten bir sürü semizotu buldum, kaç zamandır canım çekiyordu. ıspanağa benzetiyorum biraz tadını, onu geçen yedik mutlu oldum. belki yarın veya öbür gün güzel bir semizotu yemeği yaparım. 

uzun zamandır bu kadar geç vakte kadar ayakta kalmamıştım. bi de sevgilime tamam yea erken uyuyorum zaten dedim. sanırım kahveden böyle oldu, bu kadar da ayakta tutacağına inanmamıştım doğrusu. erken uyanmaya çalışıyorum. günü yiyince içim acıyor. aman sanki çok dolu yaşıyorum ya.

ama konuşmak hep zor.

moderat - versions

Swim, Swim Some More,Then Drown in It

It's something we all have I think; to fear what is to come. No no, I don't mean the virus. Something that runs deeper, the future.

I never prepared for my undergraduate studies. I just went on with my A Levels, and UCAS applications. Then when the time to go to university came, I had nothing. Not having a back-up got me up the bum (sorry). It was basically this: I either got what I wanted or I didn't. The in-between wasn't acceptable. I was not supposed to go somewhere and be miserable over (which is exactly what happened to me in the past four years I have spent in Famagusta).

This year, I am to graduate from my bachelor's studies, from mechanical engineering. It's, once again, the time to decide on things, to apply for things, to act on things. Things, FUCKING things. I always hated institutionalised education, and never in my life had a day of work experience (does Team Ada count? No? Okay). Am I to go on to a masters degree? Work? Where and in what condition to work? If I seek a masters degree, is it going to be worth it? Am I to add on anything? Do I have a place in the academy afterwards? PhD? FUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUCK.

What?

Phil France has this instrumental piece, The Swimmer. Gets me wishing for summer. Never had a taste for it in the past, summer is for people who enjoy.. being. Everything is exhausting, and everything is demanding. The thought of swimming is funny. I got nausea the last few times I went because I got so hooked up on the movement of water around me. Swim, swim some more, then drown in it.

Hey

This is a shitty blog
It's my diary
Though it's not that personal
Nothing is really THAT personal

I am violent,
and this is where this shit writing ends
- till next swim

Justine, Favourite Bits

"A city becomes a world when one loves one of its inhabitants" writes Durrell, in the first book of the famous Alexandria Quartet, Justine.

We take a peek at this history ridden city and its characters. I wanted to write up some of my favourite bits from the book, to have them permanently lying here. It is upsetting, but the book is from my university's library and I am to return it back if I ever wish to graduate and leave.

"At this she put out her hand and placed it on mine while she laughed, wrinkling up her nose: laughing with such candour, so lightly and effortlessly, that there and then I decided to love her." p.55

"..what I lack of heart I make up in soul." 

"If this was love then it was a variety of the plant which I have never seen before." p.66

"It is hard to fight with one's heart's desire; whatever it wishes to get, it purchases at the cost of soul." p.87

"There was something exhausting and perverting about loving so well and yet loving so little." p.112

"I saw that pain itself was the only food of memory: for pleasure ends in itself - all they had bequeathed me was a fund of permanent health - life-giving detachment." p.160

and on a page, there was a short paragraph on the ends of Mediterranean.. mentioning Cyprus, Salamis.. i would like to keep that for myself.

Until next time
Zehra

Smashed Your Head, Made It All Juice

Smashed your head, made it all juice in my dream last night. I didn't know your bones were this weak, and that you would be all a million pieces of bones and broth under car tires. I wanted to change them all up as soon as I ran over you.

I was walking home one winter evening, thinking of all the ways I could hurt you physically without getting the authorities involved. I craved of harming you, ejaculating in anger, satisfaction in agony. There is, after all, pleasure in dominance. I hated your bangs, your smile, the sound of you laughing passing through all my insides.

Anger that is not acted upon is worthy of applause. I managed it! I didn't actually smash any heads (would probably do it if getting caught wasn't an issue - jokes - or really).

Fuck you. Oh, I have dreamt of it, too.

I hated the way I was replaced, like my existence was made into some tasteless memory, as of a dream.

Fuck you. I wish your head was smashed and made into all juice.



Maybe I am a highly violent human. Just not towards non-human animals. I love animals. Go vegan.

Fuck off, you suck

No Harm Done

I have a new worst fear: causing harm. I don't mean it physically (if you know me you know I'm very weak). I don't want to be this toxic, problematic person. Where does this fear come from though?

It may have been started from this past relationship of mine, where I was dating this guy who was emotionally (and at times at minor levels, physically) abusing me. He would never tell me anything and would like to know everything regarding myself. Very jealous of my closest friends, highly homophobic (didn't know I was interested in women, too) and other shit characteristics as well. To this day, I can't answer the question "Why did you spend so much time with this guy?". Maybe I was naive, and a bit lazy to move on from one person to another.

Anyways, we would fight about a lot of things and none of our hangouts were ever peaceful. One time we came close, after spending an entire evening eating vegan food, ice cream, walking around the city.. then by the time it was to drop me home, a sudden argument came up and I found myself sitting on the pavement, being sad about never having a time without bitterness involved. It was so clooooose to be regarded as one of the best dates I have ever been on, I mean yes, he was a shit person but it was a date on which I ate ice cream. Mulberry ice cream. Also, vegan pizza. Come on peeps, come on.

At least, the above story is the beginning of it all as far as it goes.

The saga continued with a few more people, more arguments and break-ups (eventually). I may have come across with abusive, toxic, problematic people but it gets me thinking.. what if I was the person who was like that all along? The one who got them falling out of love with me, saying bad words to me, leaving?  What if I am the source of all this harm I thought they brought upon me?

More importantly, what if I keep on imposing all these on the one person I plan on building a future with?

I'm weak. Not just physically. I would be crushed under the weight of seeing people I love suffer over my madness. Should someone like me force their chances on love, and being around people? Maybe solitude serves better.

I should know about it soon.

Non-linear

When I went to the psychologist this summer, I thought my recovery from the crippling anxiety would be a linear one. Day by day better, and never relapsing in between. However, the truth couldn't be more opposite. I remember the first time I cried after I had my first session. It was on the balcony, sitting by myself, drinking tea perhaps. I felt so guilty of it. Ashamed of my thoughts and the expressions of them. It took some time to adjust to it.

Probably what I've learnt over each session helped, and acknowledging what I knew did its own trick too. For example, normally, I didn't recognise crying as a weakness but a simple expression of what was going on inside. It would be only helpful to me, to recognise that. 

Second of all, I came to this daring truth as told by my psychologist: nothing I want would go as I wanted them to. This is what we should all live by; accepting the course of things. It's not as easy as it sounds, and that's a first hand experience. 

So this all brings me to the past week. A relapse, an unravelling. When I'm at my worst, what happens is I become all to sensitive to the world around me. Any light would bother me, any sound would annoy me. I listened to about 47,000 minutes of music last year and that was just to block the outer space. Not that I don't appreciate good music and new dimensions but, my motivation was to calm down. Earphones in, doors shut, and hiding under layers of bed cover. This is last week. This, was summer (minus the layers of bed covers).

In this non-linearity of mine, thankfully I had the best friends one could ever ask for. Whom I could relentlessly share my inner demons with, whom I could laugh to random stuff with. That was that. I watched Two and a Half Men over again in this period (how much could someone get caught up in watching things?), finished two more series and wrote countless drafts here. 

And in this non-linearity there was this person recognising my 'problems' (his wording), and that my problems were of no different than an ankle twist to him, they all required the same attention. It was no reason to leave someone alone. It was no reason to deem me unhealthy although sometimes it made my means of communication that way.

To sum it all, recovery from whatever you are having will not be linear. It's best to go with it. 

dreamt of you the other night

apparently you have started photography again, trying different things with your camera here and there. somehow we talk and you ask me "are you in the camera's range?", maybe you want to see if we are in the same city or not. i reply, "i am in your shooting range, but not that of your camera's".

my favourites from the decade/ 2019

i wanted to post my favourite movies from the 2010s as instagram stories but turns out i loved many and it would be time consuming for the both parties to go through it. so, im here to share my favourites, and not just movies either.

movies

the sunset limited (tw: suicide, so i don't recommend it to those who are susceptible to such thoughts)
mandariinid
mother!
la vie d'Adéle (i hate abdellatif kechiche but, i mean, it's lea and adele, how can i resist)
interstellar
her
i, daniel blake
loin des hommes (excellent albert camus short story adaptation)
like crazy (changed all my thoughts on long distance and love and got me crying everytime i thought of it. plus, it's dustin o'halloran score)
get out
i origins (love and its transformation, aaah)
inception
dunkirk (not the story but how the score and timeline of it is harmonical)
whiplash (i got my very own fletcher)
the dark knight rises (watched it last night on tv again... just..)
the east
a separation (i got closer with my ex boyfriend through this movie)
the favourite (you can't resist olivia colman and on top of everything, it's YORGOS FUCKING LANTHIMOS!)
rush (rip lauda)
relatos salvajes (truly wild, like the name suggests. bombita.)
john wick (a new take on the action genre)
raw (i love veganism.............)
the killing of a sacred deer (i guess we can put all the lanthimos movies here)
green room (a new take on the thriller genre, for me. jeremy saulnier. anton yelchin. the green.)
bolgen (natural disaster movie but better)
a quiet place (that scene got me crying like a baby)
the world's end
finding vivian maier (excellent doc. must watch if a feminist.)
suspiria (it's guadagnino. fiennes. swinton. johnson. thom yorke made the soundtrack GAAAHH)
gone girl (the more i think of it, the more i love amy dunne. and it's fincher. you don't say no to fincher.)
laurence anyways (it's dolan. poupaud. moderat's a new error. trans.)
the girl with the dragon tattoo (i like the setting)
hell or high water (im a whore for western. and it's nick cave & warren ellis soundtrack)
frances ha (couldn't find the words)
jagten (gets you to question a lot of shit)
a bigger splash (la piscine)
the big sick (warm)
call me by your name (i cried at the book and then i cried at the movie)
nocturnal animals (GAWWWWWWWD)
jeune et jolie
ahlat ağacı (the father character is just..just..)
alphago
anima (paul thomas anderson directed short)


series 

the fall (feminist series imo, gillian just..f me)
dark (the fact that they put blixa bargeld and apparat is simply amazing.)
fleabag (just finished it yesterday)
sharp objects (i need to talk about this for pages. tw. self-harm, suicide)
years and years (watched it with my ex. this gave me shit loads of anxiety. must watch for everyone imo)
şahsiyet (best turkish series imo)
barry (wooooW. bill hader. let's talk about bill hader)
house of cards (claire hale is my president)
oasis (why didn't they continue?)
game of thrones (it was a gamechanger, there is no denying in that)
the crown (acting. accents. the score. everything. but vanessa kirby. oh gawd)
true detective (first season. haunting.)
the durrells (lawrence durrell.. thats all im gonna say)



books

im not sure if i have read books written in this decade, most of the stuff i read were too old. i will check and update later.



magazines, journals

altyazı (ci ne ma)
socrates (all things sports, but highly very different from the usual sports mag. this one "thinks" ;) )



songs, artists, albums

still woozy (all songs. all.)
moderat (all.)
agnes obel's piano pieces
hindi zahra's "any story" song.
alt-j, taro
matty, i'll gladly place myself below you
foals, birch tree
leisure, know you better
thom yorke's suspiria score, works with modeselektor and others.

(find me on spotify!)



misc.

i have enjoyed my fair share of illustrations and various forms of art. this year, i loved m_d_n_f_'s work. follow them on instagram and see what i mean.


suspiria


sascha ring at a moderat show

call me by your name, chalamet

alphago doc


years and years


anima, thom yorke and paul thomas anderson

la vie d'adéle


the east


green room (a)

laurence anyways


sharp objects


like crazy


shot by vivian maier


matthias schoenaerts in a bigger splash


the sunset limited


jeune et jolie


her

johann johannsson made a song on hyacinths and it killed me

i finished reading call me by your name, in the most unexpected reaction i could ever give to a novel: crying. always prone to crying, in private or public, i hardly ever cry at written stuff because.. well i don't know. seeing someone burst with emotions, the single tear, the hold backs.. it's not the same when you are mumbling words in your head.

but then again, it was a book ending in a break-up, and enormous amount of time piling up on that break-up. recently been through a hard one, and almost got another one on my hands those days, how could i not?

anyways. so i finished call me by your name. but i don't think i'll ever call anyone by mine, zehra. maybe nuverandi or maybe flower. one is the alter ego and the other is the literal meaning of my name.

started reading daha by hakan günday and i shall see how this one goes. my mind is on that lawrence durrell quartet: alexandria. it just seems dreamy. maybe later. maybe.

johann johannsson made a song on hyacinths and it killed me. december is a dreary month, things are silent, all but the wind in trees. you should dance to that.

back on track, with a few shots

i went out once with the intention of buying oranges maybe and came home with a big bottle of jagermeister. so we move here from bad coffee to good coffee to a relapse of bad coffee to jagermeister. that's about it. that's my week.

at times i'm still bummed out about what happened over the past month but it's less and less each day because of the present love i keep on getting. good overcomes bad, feelings-wise. it's incredible how something new sticks up with you.

i finished sir harry luke's cyprus book. how awesome it was to take a journey with the kings and queens of cyprus for the past two weeks. i wish they'd haunt me in my dreams every night. taking me with them through medieval cyprus, famagusta, kyrenia.. wherever.

now reading call me by your name by andré aciman and preparing for my heart to ache with that sweet summer love. it's alright nuverandicim, you are allowed to cry at romances.

watched the irishman, marriage story and under the skin this week. i love how detailed the first one is, but turns out my attention span can and will outweigh good cinema. also, what the hell was that with de-ageing? de niro's eyes were bothering me so so much. marriage story, on the other hand, was a raw piece of work. raw acting, story and all things. with its warm colours and styling, it may have taken my heart at a beat. laura dern was once again the power we all were but not at all aware. it's good to have two sides of a story to study. finally, under the skin. it made me miss scotland and had me searching for cheap tickets. how i miss gloomy scotland. anyways. i thought it was a bit missing on the narrative side. but, oh theybies, the stunning visuals. eerie score. scottish landscape. the eroticism of it all. come, to, me.

ate oranges, celery stalks, coriander, deep fried mushrooms, butter-y rice, sour cherry filling croissants, kerman pistachios, sunflower seeds, almonds soaked in water the night before, green lentils this week. a palette for the tummy and the heart. all things earth. earthy stalks of celery and tips of coriander. darker the weather, darker the green.

i thought of my favourite places to go here and the first one that popped into my head was the market. i loved a bit (okay, not a bit maybe) of grocery shopping. i cook alone. i eat alone. it's like a daily routine for pleasure now. getting my radiohead playlist up and going, singing to it. waiting my rice to soak up all the water, waiting my mushrooms to get all golden coated. maybe if there was a bookstore nearby, it would have been my favourite place. oh well, what can you do.

on my way to university today, decided to list you my favourite road songs. not roadtrip. just road, itself in general.

japanese breakfast- roadhead (morning commute from kyrenia to famagusta, seeing the green kyrenian mountain range)
moderat- bad kingdom (my february trip to istanbul)
pogo- no worries (my friend played this at the bar he was working at, the mood gets me going every night walk)
the xx- fiction (kyrenia to famagusta, and the other way around)
apparat- arcadia (famagusta to kyrenia, daytime)

anyways.

some bad coffee, in between

a few cups of tea throughout the day, only to be ending it with bad instant coffee with some coconut milk -which definitely doesn't cure- in. i thought good coffee accounted for the good chats we had with you, and since i assume that to be a bad cup of it, why not talk about sad shit.

i spent this week getting blamed for different actions i took but, one got to me. i showed some other person a bit of my interest and ended up getting denied of a marriage proposal by another. my closest pals say this marriage proposal discussion was just a way to get me feeling bad about my whole relationship situations, i wouldn't know. i wouldn't know.

all i can think about is that i was thiiiis close to finalising things with a person, until it fell apart a great deal. i wonder how it would be feeling like, you know, being engaged to someone? i never dreamt about getting married, getting engaged or whatever because mainly i didn't think moi was worthy. well someone *did* thought that. someone *did* consider me asking *the* question.

all i gave them was a disappointment. just like any other relationship i had before. any other heartbreak. any other break(up) of some sorts. this time, plus the issue of marriage.

i can't help but wonder,,

good coffee talks

so finally i bought myself good filter coffee last month, and maybe that's why i come here more often to talk with you. and maybe that's why my talks are longer and more personal. that is good coffee my friend, whoever you are.

hi there. hello.

ooooh, my cat came back by the way. kissed her shitloads. good news my pals. it's so weird how you get attached to beings. cats, birds, humans. my heart pounded too many times, i felt like letting go of everything and sobbing on the floor. maybe this is how my breakups should have felt. oh.

i drank chamomile tea. i did some writing for my projects. it still feels like the world is coming in on me, with all its weight for my mind, all the waters for my tears and all the volcanoes for my heart. cravings of tonight are sour cherry filling croissants and salty cashews. the tummy wants what it wants and it is.. emotional eating.

sometimes i am stable enough to go through a day without thinking on my mistakes and the paths i took overall, but maybe it is not who i am normally. stability is overrated and one must go crazy over things going shit.

in any case, i found good cinema and series made me a bit calm. so, again. let's drown in.

i made a playlist for my breakup. put three songs (yet). i always make playlists when i first meet someone and then my roads diverge with them. how weird of a thing to be doing. it's like getting the songs stained a bit here and there. the stains are permanent, every time you listen to a song they are there. you suck, things suck, this song hurts me.

i love someone now, but the uncertainty kills me. mama likes a bit of clarity.

call me and tell me you love me, wake me up from a dream so i know it's real.

hi there. by-bye!